sloddervosjes

Senneke (zo noemt ons Jitske jou)

Je bent 5 maanden nu! Wij zijn daar heel blij mee. Voor ons mag je snel 6 maanden worden en zelfs 1 jaar. Wij vinden dat wel tof, zo’n baby die ineens veel meer kan. En wat je de komende maanden nog allemaal gaat leren, daar kijken wij gigantisch hard naar uit. Zitten! Kruipen! Stappen! Als het aan jou lag, liep je nu al rond.

Ondertussen kan je vlotjes rollen en je zit soms al eventjes alleen. Wel heel onstabiel uiteraard en je hangt ook nog wat te ver door naar voren, maar toch: mooie prestatie. Je bent nog steeds de vrolijkheid zelve en je gibbert er op los. Zo’n lief manneke dat je bent,  een heerlijke knuffelbeer.

Over twee weken is het definitief gedaan hier, met ons tweetjes, dan ga ik terug werken. Omdat de voorbije 5 maanden nogal… slopend zijn geweest, heb ik beslist eerst wat tijd en rust te nemen voor mezelf . Daarom ga je sinds deze week al een paar dagen naar de crèche. Maandag was je eerste dag en het ging vrij goed. Je sliep zelfs soms. Kleine dutjes van gemiddeld 20 minuten… toch beter dan niets! Dinsdag ging het veel minder, heb je veel geweend. Wendy denkt dat je toch nog ergens last van hebt en net zoals al velen-die-het-kunnen-weten voor haar, denkt ze dat je reflux hebt. We gaan het nog even aanzien, want jullie moeten elkaar natuurlijk ook nog leren kennen, maar het zou dus kunnen dat we binnenkort weer maar eens naar de dokter trekken. Je papa en ik vinden het namelijk ook niet normaal dat je zoveel blijft overgeven en begrijpen ook niet waar je nachtelijke onrust vandaan blijft komen. Met je darmen gaat het immers prima sinds je hypo-allergene flesjes.

Je geeft écht wel veel over. Ons Jitske zei daarstraks tegen jou: “EJ! Niet op mij overgeven he! OVERGEVER!”

Dus het valt op. Je bent een overgever!

Maar goed: de crèche dus. Ze vinden jou wel nen toffe denk ik, dus dat komt wel helemaal in orde. Toch raad ik je aan om daar snel meer te slapen. ‘s Avonds ben je een wrak. Een zombie. Je bekomt eerst nog wat van de indrukken en dan val je in coma. Je ligt dan in onze armen te slapen in de zetel en rond etenstijd hoor ik je buik grommelen van de honger. Ik geef je dan een fles terwijl je slaapt, want je bent zelfs te moe om daarvoor nog terug wakker te worden. Comazuipen dus. Op 5 maanden. Marginaal!

Ennieweej. We gaan dus elk een beetje onze eigen weg op, vanaf nu, en dat is goed zo. Het zal jou deugd doen en het gaat mij deugd doen.

En nu moet ik kei snel gaan slapen want het is al kweeniehoelaat (kwart voor 10!!!) en ik ben van dienst vannacht als jou tutvasthouder.

Slaapwel liefste Senneke!!

mama

Liefste Jitske,

Vorige week werd je 2,5… weeral een grote mijlpaal in je leven. Die dag werd je oud genoeg om naar school te gaan, iets waar je al wéken naar uitkijkt. De laatste tijd was je niet meer jezelf in de kribbe. Niet willen gaan, wenen bij het afscheid en je enthousiasme was maar minimaal. Eerst dacht ik dat het lag aan de nieuwe -en niet altijd eenvoudige- situatie thuis, met Senne, maar sinds drie dagen krijg ik de indruk dat je het misschien toch gewoon wat beu was bij de kleine kindjes en de baby’s, dat je wat uitdaging miste.

Sinds drie dagen ga je naar school en je bent weer helemaal je oude zelf: dolenthousiast en druk alom. Tot nu toe ga je heel graag en nemen we afscheid zonder tranen, ook de eerste dag. Zo ongelooflijk trots dat we op je zijn, dat geloof je niet. Je gaat meteen hele dagen naar school, dat leek ons het beste gezien je dat toch al gewoon bent van in de crèche. Je eet je boterhammetjes in de klas en dan mag je nog een klein dutje doen. Juffrouw Katrien zei gisteren dat je heel goed geslapen hebt en dat ze je had moeten wekken, maar vanmorgen kwamen we de juf tegen die oppaste tijdens de middag en die zei dat je niet kon slapen omdat je koude voetjes had… We weten het dus niet goed, wat daar allemaal gebeurt en wat je daar allemaal doet.

We moeten het een beetje doen met de karige informatie die jij ons geeft. Tot nu toe vertelde je het volgende:

“Ik heb ook een klein stoeltje in de klas!”
“De kindjes waren boos op mij”. En toen ik vroeg waarom zei je “ik was boos op de kindjes”. Okeeeej?
“Lisa had een kroon, ze was jarig, ze is 2 jaar!”. Hmm. Ik denk 3.

Verder weten we van de juf dat je met de popjes speelt, puzzelt en torens maakt met de blokken. Je bent ook heel taalvaardig.
Rond de speeltijd heb je het altijd even moeilijk, want dan is het heel druk en dan word je een beetje bang. Maar die traantjes zijn altijd meteen opgelost met een dikke knuffel.

Eén ding staat vast: je vindt het leuk en je bent super trots op jezelf dat je naar school gaat. Je bent er blijkbaar ook je zeer charmante, schattige zelf. Daarnet kwamen we namelijk de directrice tegen en die informeerde hoe het ging. Toen ik vertelde dat je bij juffrouw Katrien in de klas zit, zei ze meteen: “oh, dan is dat het meisje met haar brilletje?!” Ze had je zelf nog niet gezien deze week, maar iedereen spreekt al over jou, je hebt blijkbaar al heel het personeel ingepalmd. Geen wonder dat je jezelf zo goed voelt op school!

Doe zo voort, Jitske!!!

dikke kus

mama

Dat probeer ik vanaf nu toch goed te maken…

Liefste Senne,

Waar zal ik beginnen?

Waarom ik al 2,5 maanden niets meer over of voor je heb geschreven. Waarom ik bijna geen foto’s heb gemaakt van jou. Niet omdat ik minder van je houd dan van ons Jitske. Niet omdat je minder speciaal bent of omdat je het tweede kindje bent. Wel omdat ik je constant in mijn armen houd, je continu ronddraag. Omdat ik mij continu zorgen over je maak. En als ik even tijd heb, dan eet ik. Of ik ga naar het toilet. Of ik neem een douche. Eventueel doe ik een beetje was of poets ik zelfs een piepklein beetje. Als wij samen lol maken denk ik zelden aan een fototoestel, dan geniet ik gewoon van jou.

Het beterde niet met je darmpjes. Niet na 8 weken. Niet na 12 weken. Niet na 3 maanden. Je bleef onrustig. Kronkelen. Slecht slapen. Niet dat je heel de tijd huilt, absoluut niet. Maar je bleef duidelijk veel last hebben. Ook voor ons is het slopend, jongen, dat kan ik wel zeggen. Ik leef in stress. Ik slaap amper, zelden meer dan 2 uur achtereen, nooit meer dan 5 in totaal. Als jij slaapt ben je immers zo onrustig dat ik heel de tijd je handjes vast moet houden of je tutje terug in je mondje moet steken. Je hebt vaak zoveel last dat je amper in staat bent om aan de borst te drinken. Je klokt lucht binnen, hoest, verslikt, hapt aan, laat weer los, wordt boos,… Heel frustrerend voor jou en voor mij.

Dus moest er iets gebeuren. Drastische maatregelen, om er niet volledig aan onderdoor te gaan. Jij bent niet de enige waarmee we rekening moeten houden. Er is ook nog je zus, die echt al teveel heeft moeten inleveren qua aandacht. En naar het schijnt moet ik ook dringend aan zelfzorg doen. We hebben met de juiste mensen en dokters gepraat, belachelijk veel nagedacht en getwijfeld en vandaag is de dag dat ik beslis.Ik denk de -tot nu toe-  moeilijkste en zwaarste beslissing in mijn leven.

Sinds 1 januari doen we hier een test. Je drinkt niet meer aan de borst, maar krijgt hypo-allergene flesvoeding. Ik volg al weken een streng dieet, maar de hele lijst met dingen waar jij gevoelig op reageert weglaten, is voor mij niet haalbaar laat staan gezond. Daarom wilden we kijken of je beter reageert met flesvoeding. Ik kolf de hele tijd melk af, zodat we terug verder kunnen met de borstvoeding moest ook dit niet helpen.

Sinds gisteren is het resultaat wel duidelijk. Je bent veel rustiger. Ik merk amper nog krampen, behalve wanneer je kaka moet doen. Vannacht sliep je 5 uur aan een stuk, dronk je een fles en sliep je weer 4 uur. En dus heb ik beslist. We stoppen met de borstvoeding. Het is met een gigantisch bloedend hart, maar mijn verstand weet dat dit de beste keuze is voor ons gezin. Ik hoop dat ik er geen spijt van krijg, want ik kan dit uiteraard nooit meer goed maken of terug komen op mijn besluit. Daarom schrijf ik het even op. Zodat ik later terug kan lezen waarom ik in godsnaam onze fysieke verbondenheid zo snel verbroken heb.

Het komt allemaal dik in orde, Senne.

Je bent trouwens nog altijd de mooiste baby van de wereld. Als je in je blootje ligt sta ik er telkens van versteld hoe ongelooflijk perfect je bent. Bloed-, bloedmooi. Ik zou je helemaal kunnen opeten.

Net als Jitse ben je zeer gedreven in je motorische ontwikkeling. Zo heb je nu een grote missie in je leven: draaien van rug naar buik. Je geraakt halfweg en dan word je héél boos. Je wil heel de tijd op je beentjes staan. Je begint ook af en toe hardop te lachen, zo’n korte gibber. I love it.

I love you.

dikke kus,

mama.

Het heeft veel langer geduurd dan we hadden verwacht, maar sinds een kleine maand is Jitse zindelijk!
Lang hoopten we dat de omschakeling helemaal vanzelf zou gaan en op haar eigen initiatief, maar daarvoor vond ze haar pampers toch net iets te gemakkelijk: ge moet uw spel niet onderbreken als ge moet gaan.

Maar die pamper verschonen, how zekerst, daar deed Jitse niet meer aan mee. Gevolg: elke nieuwe pamper werd een gevecht en we zaten met de ene pijnlijk rode poep na de andere. En toen was ik het echt beu en hebben we van de ene dag op de andere beslist dat ze geen pamper meer kreeg overdag.

De eerste dagen waren een ramp! Haar woorden: “Jitse wil niet pipi doen op het potje, ik wil een pamper want ik ben een baby!” Right. Ze plaste dus gewoon waar ze stond/zat/lag en trok er zich niets van aan. Kaka bewaarde ze voor de pamper tijdens de middagdut of ‘ s morgens vroeg.

Na een week sukkelen wilde ik het opgeven. Misschien was ze er dan toch nog niet klaar voor. Maar…als bij wonder maakte Jitse die dag de klik en ging het vanzelf! Er werden stickers geplakt bij de vleet en er waren zelfs geen ongelukjes meer.Nu, sinds een dikke week, wacht ze soms wel weer wat te lang om te gaan en is haar broekje toch vaak wat nat. Dat betert vanzelf wel weer, veronderstel ik. Jitse is zelf heel trots en toont dit op alle mogelijke manieren. Zoals met haar potje rondgaan om de inhoud aan iedereen te tonen of te roepen “oooooh kijk eens WAT EEN LANGE WORST!!” 

Het is een zaligheid, dat in elk geval. En goedkoop! Want ik moet u niet zeggen zeker wat nog duurder is dan één gepamperd kind? Juist! Twee gepamperde kindjes!

En ik hoef wellicht ook niet te zeggen hoe ongelooflijk trots wij weeral zijn met deze mijlpaal. Ze werd er op slag weer een pak groter door…

Naar aanleiding van deze grappige anekdote bedacht ik mij dat er op dat vlak over Jitse ook wel een heleboel te vertellen valt.

Onze meid is nogal rad van tong en pikt alles razendsnel op, voor wij het goed en wel beseffen. We zouden hier dus wat beter op ons taalgebruik moeten letten, maar ik vind dat persoonlijk echt moeilijk…en andere van mijn familieleden duidelijk ook.

Waardoor het woord “godverdoeme” ondertussen deel is is geworden van Jitse haar vaste woordenschat, voorlopig uitgesproken als HOPPERTOEME.

Daarnet bijvoorbeeld deze conversatie tussen vader en dochter:

“Papa, waar is mijn zakje?”
“In de auto nog Jitske”
“Papa, waar is mijn zakjeuh?”
“In de auto nog he, Jitske, het was leeg, je hebt alles al opgegeten”
“Ooooh” en loopt de kamer uit “HOPPERTOEME!”

Ook “stoeme” gebruikt ze al eens graag. Zo ging ze eens met haar papa naar de bakker, maar die bleek gesloten: “Stoeme bakker!”

Vorige week hielp ze met de was en een laken werkte niet goed mee. Ze kent het woord “laken” echter nog niet en dus werd het “Stoeme…deze!”

Ik ben misschien een onverantwoorde moeder want ik reageer daar eigenlijk nooit echt op. Ten eerste omdat ik denk dat het haar misschien zal aanmoedigen om die woorden juist wél nog te gebruiken als ze boos is en koppig…
Ten tweede omdat ik het zelf ook zeg en er niet in slaag het te vermijden. Ik vloek voor ik er erg in heb, eigenlijk. Wij geloven trouwens niet in God, dus vind ik godverdoeme ook niet zo’n lelijk woord. En daarbij: ne mens moet toch al eens stoom kunnen aflaten he, dat is toch niet anders bij een kind van twee en nog wat? Wat we wel zeker niet toelaten is dat ze “stoeme” zegt over anderen. Dus na de “stoeme bakker” heeft ze wel een standje gekregen van haar papa…”nee Jitse zoiets mag je niet zeggen hoor! De bakker is niet stoem, het is stoem dat hij gesloten is!”

Verder doet ze heel vaak nog andere uitspraken waar wij mee strijk gaan.

Daarstraks aan tafel zat Senne op mijn schoot en toen hij begon te huilen, zei Jitse zeer geërgerd: “Jaaaaah Senneuh, Jitse is wel aan het eten hè!” (geen idee waar ze dat van haalt hoor!)

En deze namiddag in de crèche deed ze ook een goeie blijkbaar. Gwen boos tegen een aantal kindjes: “Waar zijn jullie oren?!?” Waarop ons Jitse fier af  kwam met haar handjes aan haar oortjes: “Hiere Gwen!”

Sinds een week of twee komt ze te pas en te onpas met vragen als “wat ben je aan het doen?”, “wat gebeurt er?”, “wat is er?”. Het antwoord interesseert haar meestal nauwelijks en ze blijft haar vraag soms eindeloos herhalen, gewoon omdat het leuk is.

Een hele nieuwe fase alweer, die ons ongetwijfeld nog een hoop plezier zal brengen!!